AFŞİN HABER MERKEZİ











AKREBİN KISKACINDAKİ HÜZÜN DİYÂRI: FİLİSTİN

AKREBİN KISKACINDAKİ HÜZÜN DİYÂRI: FİLİSTİN

DR. MEHMET GÜNEŞ( mehmet@afsinhabermerkezi.com )
379 views
21 Mayıs 2021 - 6:26

Bu yazı; 15 yıl önce kaleme alınmış olup, Yozgat Gündem Dergisi’nin

2006 tarihli 6. sayısında yayınlanmıştır. Bugün de değişen ne var acaba?

Bir Urfa türküsünde terennüm edildiği gibi; “Yine dünya eski hamam, eski tas…”

Mü’minlerin ilk kıblegâhı. Birçok peygambere ait hâtırâları bağrında saklayan,   nebîler ve velîler yurdu. Aklın durup, aşkın hüküm kıldığı, zamânın ve mekânın aşıldığı,  zamansız mekânlara ve mekânsız zamanlara hükmeden Mi’rac mûcizesinin gerçekleştiği kutlu mescidin bulunduğu topraklar. Azîz hâtırâlarını Efendiler Efendisi(s.a.v.)’nin teşrifiyle taçlandıran, Cenâb-ı Allah’ın Kur’an-ı Kerim’de “Biz O’nun çevresini mübârek kıldık”[1]  diye târif ettiği mukaddes belde. Şâirin; “Kurşundan çiçeklerin şehri” dediği yer; “Gökte yapılıp yere indirilen şehir.”[2] Mazlumların feryâdının yükseldiği, gözyaşının sel olup aktığı; âh”ın “of”a, of”un âh”a karıştığı akrebin kıskacındaki hüzün diyârı: Diyâr-ı Aksâ… “Çöllerde kayıp bir yetim vâha”[3] olan Filistin…

 

Hem kendisi, hem de çevresi mübârek kılınan bu toprakların bugünkü hâline baktığımızda yüreğimiz kan ağlıyor. Ne hazindir ki, bu fazîletli belde, bugün Yahudi işgâli altında… Bir kıt’alin yaşandığı bu kutsal toraklarda, her gün Filistinli çocukların üstüne kurşun sağanağı yağıyor. Mi’rac Mescidi olan Mescid-i Aksâ ve çevresinin Siyonistlerce işgal edilmesi yetmiyormuş gibi,  İsrail’in katliam üstüne katliam yapmasını, İkinci Dünya Harbi’nde Hitler tarafından yakılan dedelerinin intikâmını Filistinli çocuklardan almasını ne hazindir ki bizler; elleri böğründe seyrediyoruz.

Elli yıldır sürekli işgâle, sürgüne, katliama mâruz kalan, en acımasız soykırımlara muhatap olan, zulüm altında inim inim inleyen, her yandan kuşatılmış, onuru çiğnenmiş, devlet başkanları bile muhasara altına alınmış, mazlum, mâsum, mahzûn, mahkûm ve mâğdur olan insanlar. Çâresiz bırakılan, umutları yok edilen, hak arama yollarının tamamı ortadan kaldırılan ve tarih sahnesinden silinmek istenen bir toplum: Filistin Halkı

Her türlü vahşeti sergileyen, ırkçılıkta insanlığı dehşete düşüren, saldırganlıkta dur durak bilmeyen, mâsumların kanı sel edilerek, mazlumlar en hayâsız bir biçimde katledilerek kur/dur/ulan bir devlet. Lânetlenmiş bir kavim… Sabra ve Şatilla katliamlarına Ramallah’da, El Halil’de, Nablus’da, Cenin’de, Gazze’de, Doğu Kudüs’te yenilerini ekleyen, savunmasız sivillere alçakça saldıran, tarihte görülen en büyük soykırımlardan birini yapan çağdaş firavunların devleti. Bugüne kadar devamlı insanlık suçu işleyen, BM’in hiçbir kararına uymayan ve uygulamayan, AB’nin/ABD’nin desteğiyle dünyaya meydan okuyan terörist bir devlet: İsrail Devleti…

İsrail, müstâkil bir devlet olarak İslâm Dünyası’nın kalbine İngilizlerin eliyle bir hançer gibi saplandığı günden beri Ortadoğu’da kan, gözyaşı ve dram hiç bitmedi. Filistin’de; zulüm, vahşet ve katliam her geçen gün daha fazla ivme kazandı. Son günlerde Gazze’ye durmadan bomba yağdırılırken, aralıksız Yahudi saldırısına uğrayan ve dünyanın gözü önünde şedit bir soykırım uygulanan bu kutsal topraklarda, her gün Filistinlilerin üstüne kurşun ve bomba sağanağı yağıyor. Filistin’de, insanların kanını donduran bir kıyım ve acımasız bir kırım yaşanıyor.  Ve bütün bunlar olurken; birliğini çoktan yitirmiş, Filistinli kardeşlerine ağlayıp sızlamaktan, düşmana lânet yağdırmaktan başka elinden bir şey gelmeyen bir buçuk milyar âciz bir ümmet yaşıyor dünyada… Bu ümmet, ne yazık ki O mübarek isme hakkıyla lâyık olamayan günümüzdeki Muhammed Ümmeti

Bin yıldır İslâm’ın bayraktarlığını yapan, ama şu anda kendi inancından, kendi “kadim tarihinden” kendi kutsallarından, kendi kimliğinden, utan/dırıl/an, kendi gücünden korkan, kendi ayak sesinden ürken, sâhip olduğu mukaddes değerlerden uzaklaş/tırıl/an;  “ne pahasına olursa olsun” mantığıyla AB’nin/ABD’nin kulu kölesi yapılmaya çalışılan,  “titreyip kendine dönmemesi” için uyuyan / uyutulan, “Ne İsâ’ya, ne Musâ’ya yaranan”,   “İki câmi arasında bî-namâz kalan” bir millet: Türk Milleti…

Küreselleşmenin “Global terör”e dönüştüğü, “Sonsuz Adâlet”in “sorgusuz adâlet”e tedvîr edildiği, 11 Eylül sonrası dönemde ABD destekli İsrâil’in “Küresel terör” ve “sınırsız saldırı” gerçekleştirdiği, suskun “Hür Dünya”nın (!) küreselleşmenin iflâsını -daha doğrusu küreselleşmenin bir mânasının da ‘sorgusuz adâlet ve sınırsız saldırı’ olduğunu- îlan ettiği bir zaman dilimi: Milenyum…

Hem kendisi, hem de çevresi mübârek kılınan Filistin topraklarının bugünkü hâline baktığımızda yüreğimiz kan ağlıyor. Filistin yine kan gölü… Yine Müslüman kanı dökülüyor, yine masum insanlar katlediliyor. Yine, sapan taşıyla vatanını savunmaya mecbur bırakılan çocuklar öldürülüyor… Yine Gazze’de insanların evleri başlarına yıkılıyor, çoluk-çocuk demeden savunmasız Filistinliler kurşuna diziliyor ve her çeşit kıt’al sergileniyor. Yine İsrail tarafından en korkunç savaş suçları işleniyor Filistin topraklarında.  Beş yaşında şehid olan Ömer’ler, evladına doyamayan Zehrâlar, babasının yanında katledilen Muhammed Durralar, Siyonist füzeleriyle vurulan Şeyh Ahmed Yâsinler, Abdulaziz el-Ratisîler ve onların yerine geçen liderler toprağa veriliyor. Orada, her gün gökyüzünü saran bulutlar, bomba yağmurlarıyla kararıyor. Filistinlilerin hayâta dâir talepleri simsiyah bir renge dönüşüyor. Ve insanların umudu, fosfor bombalarıyla yanıyor Gazze’de…

Gözleri görmeyen, kulakları duymayan, yürekleri hissetmeyen, gönlü gözünden çok evvel körleşmiş, vicdânı kulaklarından çok önce sağırlaşmış, yüreği beyninden daha fazla taşlaşmış bir “insanlık…” “İnsanlık”, şehit edilen mâsum ve mazlum Filistinlilerin cansız bedeni altında kalırken; “İnsan hakları, demokrasi, terörle mücadele, hukukun üstünlüğü” prensipleri de Gazze’deki binaların enkâzına gömülüyor…

İşte bu küreselleşen zaman diliminde lânetlenmiş bir kavim, en acımasız insanların bile kanını donduracak metotlar uygulayarak, mazlum Filistin halkına ve onun BM tarafından tanınan meşrû devletine ve topraklarına saldırıyor. Acılar içinde büyüyen 13 yaşındaki bir Filistinli kızın “Utanın!”  diye feryat eden çığlığının kulaklarda yankılandığı, ama utanacak yüzün kalmadığı “yeni bir dünya düzeni” (!) yaşanıyor 2006 yılında…

İşgâlci Yahudiler; ayrım gözetmeksizin sivil halk üzerine ateş açıp, yaşlı, kadın, çoluk çocuk demeden binlerce Filistinli Müslümanı şehit ediyor. Gazze, Siyonistler tarafından en acımasız savaş silahlarının denendiği bir çeşit savaş laboratuvarına dönüştürülüyor. Filistin’de vahşet filmlerini aratmayacak ve hatta onlara taş çıkartacak sahneler yaşanıyor. Gazze’nin bütün yerleşim yerleri bombalanıyor. Silahsız insanlar sokaklarda kurşunlanıyor. Bütün dünyanın gözü önünde insanlar hayatının baharında solduruluyor.  Gök ekin misâli biçilen çocuklar insafsızca öldürülüyor. İsrail uçakları BM Yardım Binasını vuruyor, hastaneleri bombalıyor, okulları yerle bir ediyor, ambulanslara saldırıyor ve zeytin gözlü masum bebekleri fosfor bombalarıyla yakıyor… Mazlum Filistinli yaralılar, aç ve bi-ilaç şehit oluyor. Bütün bu olanlar karşısında; hukuk, adâlet, Helsinki Sözleşmesi, insan hakları vs. ne hikmetse (?!)  “Batı” tarafından rafa kaldırılıyor…

AB; Gürcistan için hemen devreye girip, Rusya’nın saldırılarını durdururken, Bosna’dan sonra Filistin’de de katliama göz yumuyor ve Müslümanlar inim inim inlerken her zaman olduğu gibi “üç maymun” rolünü oynamaya devam ediyor. Türkiye’nin PKK terörüne karşı yapacağı sınır ötesi operasyonlara karşı çıkanlar, İsrail saldırıları ve jenosidi karşısında seslerini bile çıkarmıyor… Bu zulüm, işkence, saldırı ve katliamlar karşısında insanlığın rûhu kanıyor mu dersiniz? Filistin’deki katliam bütün dünyanın gözü önünde naklen izlenirken, bir asır önceki “sözde soykırım tasarılarıyla” uğraşanlar, Eermenilerden “özür dileme” yarışına girişen ‘beyni ve ruhu özürlü özürcüler’ kış uykusuna mı yattı acabâ?

Dünya, Filistin’de yaşanan katliama boş gözlerle bakarken, biz de bu vahim olayları elleri böğründe seyrediyoruz ne yazık ki… Bir millet topyekûn imhâ edilmeye çalışılıyor. Filistin’deki çocukların feryâdı, anaların ağıdı, kızların çığlıkları, yaşlıların sel olan gözyaşı ve çâresiz insanların dramı kanımızı donduruyor, ama elimizden duâdan ve protestodan başka hiçbir şey gelmiyor.

 Bir şâir; “Kalbimin bir yarısı Mekke, diğer yarısı Medine; üzerinde bir tül gibi Kudüs vardır.”[4] derken, bir ehl-i dil de; “Mekke rûhumuz, Medîne kalbimiz, Kudüs ise bedenimizdir” hükmünü dile getiriyor. Bu îtibarla; ruhunu yitirmeyen, kalbini karartmayan her Müslüman, Yahudi eliyle bedenine saplanan hançerin acısını yüreğinde hissetmelidir. Filistinliler zulüm altında inlerken, BM’in tanıdığı Filistin Devleti, İsrail tarafından işgâl edilmeye, yok edilmeye çalışılırken, mübârek toprakların üzerinde kirli ayaklar dolaşırken, bu kutsal beldede pervasızca Filistinlilerin kanı akıtılırken nerdesiniz ey evrensel değerleri savunanlar!.. Nerdesiniz Bütün mü’minler kardeştir[5] Âyet-i celîlesini dilinden düşürmeyen Müslümanlar!..  Şâir Seyyid Vehbî’nin; Halimize dost değil, düşmen-i gaddar ağlar” mısraı, İslâm âleminin (?!) yaşadığı bu acıklı tabloyu çok veciz bir biçimde özetliyor…

 Filistin, Gazze, Batı Şeria, Irak, Afganistan, Çeçenistan, Doğu Türkistan, Kırım, Karabağ ateşle imtihan olurken bizler ne yapıyoruz? “İdarecilerimiz” ne yapıyor? “Aydınlarımız” ne yapıyor? “Sivil Toplum önderleri” ne yapıyor? Kimileri hâlâ “Küreselleşmenin ve BOP’un hikmetlerinden” (!?) dem vuruyor, kimileri “bölgeye gelecek demokrasinin” (!) hayâllerini kuruyor,  kimileri “Hilâl”in düşmanlarını koruyor, kimileri “stratejik ortaklık” beşiğinde sallanıyor, kimileri de ‘6 köşeli’ ya da ‘12 yıldızlı’ bayrakların gölgesinde allanıp pullanıyor…

Fakat bizler ne yazık ki, inancımızın, îmanımızın, tarihimizin ve coğrafyamızın bize yüklediği mükellefiyetin yanına bile yaklaşamıyoruz. Hâlbuki elimizle, dilimizle, malımızla Filistinlileri desteklemek insânî, İslâmî ve millî bir görev değil midir? Hiç olmazsa Hz. İbrahim(a.s.)’i yakacak ateşi söndürsün diye gagasıyla su taşıyan o güvercin gibi  “Tarafımızı belli etmek için” bir gayret içinde olmamız gerekmez mi?  Elimizden hiçbir şey gelmiyorsa bile, Filistin meselesinde aktif olunması ve AB/ABD eksenli politikalardan uzak kalınması, İsrail’le yapılan askeri anlaşmaların askıya alınması için siyâsîler uyarılmalı, maddi olarak Filistinlilere destek verilmeli, onlara yalnız olmadıkları hissettirilmeli, Siyonist sermayeye karşı etkili boykotlar ve sivil tepkiler ortaya konulmalıdır… Hiç olmazsa Filistin halkının ve dünyadaki bütün mazlum insanların felâhı için gözyaşları içinde duâ etmeli, en samîmi duygularımızla Azîzü’n-züntikâm”[6] olan Allah(c.c.)’a yalvarmalı, zâlimler için Kahhâr” sıfatının tecellîsini niyâz etmeliyiz. Yoksa yarın çok geç ve unutmayalım ki; bunun Mahşer’deki hesâbı çok güç olacaktır…

Yaşanan hâdiseler bizlere hasta bir medeniyetin mâşerî vicdândaki cinnetini, kendi peygamberlerini bile istihfaf eden ve öldüren kavmin vahşetini, elleri böğrüne düşen Müslüman milletlerin acziyetini, eksilen recûliyetini, mazlum bir halkın vatan müdafaasındaki izzetini ve bu şartlarda yapılan cihadın kutsiyetini göstermiyor mu?

Kudüs’ün son elli yıllık tarihine baktığımızda maalesef hep kan, hep gözyaşı, hep acı, hep ihânet ve hep hüzün görürüz… Masum ve mazlum Filistin halkı yıllar yılı âh edip inlerken, Filistin İntifâdası “Özerk Yönetim” (!?) tarafından kendi içinde ihânete uğrarken, bu kutsal direniş “arabuluculuk” adı altında akâmete uğratılmaya çalışılmıyor mu?  Ne acıdır ki,  İslâm İşbirliği Teşkilatı susarken; İsrail, Filistinliler adına “Şerefsiz bir barışı”  dayatmanın peşinde koşmuyor mu?   Filistin halkı yıllar yılı inim inim inlerken, Arap devletleriyle  birlikte “Sağır dünya” mağdurların feryadını duymuyor…  Filistin’de toprağa düşen mazlumların kanı sel olup akarken, yanaklarda gamze olan gözyaşları varken,  Siyonizmi arkasına alan AB / ABD destekli Yahudi ordusu; Filistinlileri çocuk, kadın, ihtiyar demeden hem katlediyor, hem de dünyaya kendisinin mağdur olduğunu  (!)  ilân ediyor; şâirin;  “Sorsalar mağdurunu gaddar kendin gösterir”[7] dediği gibi…

  • Ne hazindir ki, monşerlerin hegemonyasında bulunan hâriciyemiz sâyesinde (!) Türkiye, Filistin’de yaşanan hâdiselere seyirci kalmaktadır… Hâlbuki bu netâmeli bölgeyi asırlar boyunca sulh ve sükûn içinde idâre eden, Filistin’le tarihî, coğrafî ve inanç bağları olan millet biz değil miydik? Tevârüs ettiğimiz mîras Türkiye’nin bu bölgeye bîgâne kalmama vazifesini yüklemiyor mu? Fakat ne acıdır ki, bizim idârecilerimiz yıllar yılı bu şuurdan yoksun kaldı. Yoksun olmasak bölgenin en güçlü ülkesi olan Türkiye, Orta Doğu’daki bu önemli konuda sâdece  “hariçten gazel okumakla” .. Ne yazık ki,  “hariçten okunan gazel” bile Batı müziğinden mülhem…
  • Herkes bilmelidir ki, İsrail; sâdece Filistin topraklarının peşinde değildir. Yahudiler “Arz-ı Mev’ud” denilen “Vâdedilmiş Topraklar”da hâkimiyet ideâlini tahakkuk ettirmek için çalışmaktadır. Bugün için Kudüs’ü alıp başkent yapma, yarın ise Nil’den Fırat’a kadar olan “Arz-ı Mev’ud”a hükümrân olma gayretinin peşindedir. Bunu, Türk Milleti’nin çok iyi idrâk etmesi gerekir. Yahudilerin ve iş birlikçilerinin Güneydoğu Anadolu’daki ve Kuzey Irak’taki açık ve örtülü arazi alımları hangi gâyeye mâtuftur acaba? Bunu Türk Milletinin çok iyi idrâk edip, tarihin mihengine vurarak ve Cennetmekân Sultan II. Abdulhamid Han’ı bir kere daha rahmetle yâd ederek değerlendirmesi gerekmez mi?

Türkiye kendi jeo-stratejik konumu, tarihî ve kültürel misyonu gereği büyük devlet olduğunu hissetmeli ve bütün dünyaya hissettirmelidir. Bunun için Türk Devleti kendi gücünden ürkmemeli, kendi ayak sesinden korkmamalı, kendi tarihî mükellefiyetinden kaçmamalı, hâdiseleri vârisi olduğu Osmanlı Cihan Devleti’nin zâviyesinden değerlendirmelidir. Osmanlı’ya tevârüs eden bir Türkiye olarak; bir aşîret obası’ olmadığımız şuuru içinde büyüklüğümüzü idrâk edip, Bir Dünya Devleti” olma potansiyelimizin farkına varılmalıdır. Gelişen hâdiseler karşısında; tarihimizin, coğrafyamızın ve hinterlandımızın bize yüklediği sorumlulukları bilerek omurgamızı dik tutmalı, akıl-bâsiret-ferâset-cesaret ve ilm-i siyâset ikliminde tavır belirlemelidir. Türkiye Cumhuriyeti, Ortadoğu’da İsrail-Amerika ekseninde dış politika yapmanın mâzîsine, misyonuna ve menfaatlerine ters düştüğünü artık anlamalıdır.

 Gül solmuş, bülbül ölmüş, bağlar bozulmuş ve gülistanda katmer güller kalmamış olsa da, dostlarının vefâsızlığı, düşmanlarının pervâsızlığı arşa çıksa da, ârifler; “Ne ağla ne gül bugün / Anla yeter…” dese de biz hem anlamalı, hem cihad yolunda mesâfe katetmeli, hem mazlumlar ve mağdurlar için duâ etmeli, hem de kendi günahlarımıza ağlamalıyız…

İslâm kardeşliği şuurunda olamadığımız için, Kur’ân’ın emirlerini hakkıyla yerine getiremediğimiz için, İslâm’ı “Asrın idrâkine” söyletemediğimiz için,  Müslümanlar dünyanın dört bir tarafında eziliyor, horlanıyor, kıt’ale uğruyor… Filistin’de, Çeçenistan’da, Irak’ta, Sudan’da, Keşmir’de, Kırım’da,  Doğu Türkistan’da, Karabağ’da, Eritre’de, Moro’da, Balkanlar’da, Batı Trakya’da, velhâsıl her tarafta mazlûmiyet ikliminin hüznünü, çilesini, acısını, kederini yaşayıp, acziyetin sancısını bütün hücrelerinde soluklarken, biz; elimiz, kolumuz, dilimiz bağlanmış vaziyette kalmıyor muyuz? Hicaz’dan Hüzzam’a doğru giden firkat nağmeleri bizim hâli pür melâlimizi mi anlatıyor yoksa?

İçimizdeki güzelliklerin İlâhi raksını kaybetmemeliyiz… Hakkın kuvvetlinin elinde ve yanında olduğu bir dünyanın vicdanı sağırlaştığı için mazlumların feryadını duymasa bile, biz Müslüman Türk Milleti olarak bu ıstırabı bütün hücrelerimizde mutlaka duymalıyız. Zulme teslimiyetin zillet olduğunu hatırdan çıkarmamalıyız. Şu gerçeği hiçbir zaman unutulmamalıyız ki, zulüm hiçbir devirde ilelebet bâki olmamıştır.

 “Yarın artık bugündür” diyerek, âtîde yapacaklarımızın ve mâzîdeki yaptıklarımızın hesâbını ve yâdını bırakarak bugünkü hareket tarzımızı belirlemeliyiz.   Filistin’de işlenen bu cinâyetler karşısında tarafsız kalmak, zâlimden yana taraf olmak demektir. Zâlimlerin safında değil, mazlumların yanında yer almalıyız. Bugün Filistin’de yaşananların, yarın bizim de başımıza gelmeyeceğini hiç kimse garanti edemez. Türk Milleti bütün toplum kesimleriyle Filistinli kardeşlerimizin yanında olduğunu göstermiştir. Şimdi sıra devletimizdedir. Türkiye; dînî, tarihî, coğrafî, içtimâî ve stratejik sebepler dolayısıyla Filistin Meselesi’nde aktif politika izlemelidir. 400 yıl boyunca yönettiği bu bölgeye duyarsız kalamaz / kalmamalıdır… 40 yıldır işgal altında olan bu “mazlum halkın” sesine ses katmalıdır.  Eğer bugün sesimizi çıkarmaz isek, eğer haksızlık ve zulüm karşısında “dilsiz şeytan” olur isek, eğer mazlum kardeşlerimizin yanında yer almaz isek, eğer İsrail’e dolaylı destek verir isek; bu utanç verici hâli dünyada ve ukbâda taşımak zorunda kalacağımızı hiç ama hiç aklımızdan çıkarmamalıyız.

Bütün bu yaşananlar bir imtihandır.  Olabilir ki siz, bir şeyden hoşlanmazsınız; oysa ki o sizin için bir hayırdır. Yine olabilir ki, siz bir şeyi seversiniz, oysa ki o sizin için bir kötülüktür. Allah bilir, siz bilmezsiniz.[8] Yahudilerin bu son vahşeti; -Allah bilir-  belki de, bir hayra, bir uyanışa vesile olacaktır.  Zirâ, Filistin’de yaşanan zulüm karşısında artık mûtat hâle gelen “kınama” beyanlarının önemi kalmamıştır. Mâsum insanların mâruz kaldığı zulüm, dayanma haddini çoktan aşmış, bıçak kemiğe dayanmıştır. Filistin işgâl edilmiş, Müslümanların kutsî değerlerine, vatanına, canına, ismetine, izzetine, malına ve mülküne el uzatılmıştır.  Gazze’de söz bitmiştir… Sözün bittiği yerde, hukukun ve adâletin olmadığı yerde, zulmün ve kıt’alin hüküm sürdüğü yerde, umudun ve çıkar yolun tükendiği yerde Filistinli şair Mahmut Derviş’in;  “Kuşlar nereye uçar, son gökyüzünden sonra…” dediği gibi Filistinli mücâhitlere şehitlikten başka bir yol kalır mı?   Elinizde topunuz, tankınız, uçağınız yoksa; insan hakları, hukukun üstünlüğü, demokrasi, BM kararları zâlimler tarafından hiçe sayılıyorsa;  geleceğe âit hiçbir umut kırıntısı kalmamışsa işte o zaman, gencecik insanlar  -ölümden başka yapacakları bir şey kalmayınca- “Şehâdet Komandoları”na dönüşür ve hayatının baharındaki delikanlılar “Cennet’in kokularını Gazze sokaklarında kokluyorum” diyerek “Uhud’dan Cennet kokularını duyan”  Enes bin Nadr (r.a.) gibi konuşur…

Ve 22 Mar 2004 tarihinde, Siyonistlerce tekerlekli sandalyesinde füzeyle vurularak şehit edilmeden önce; “Allah’ım! Ümmetin suskunluğunu Sana şikâyet ediyorum!.. diyen ve;  “Ey Rabbimiz! Gücümüzü topla, zaafımızı gider ve mü’min kullarına yardım et!” niyazıyla duâ eden Şeyh Ahmed Yâsin, suskun ve âciz bütün Müslümanlara şöyle seslenir; “Bizden teslim olmamızı ve beyaz bayrak dikmemizi beklemeyin, çünkü biz bunu yapsak da öleceğimizi biliyoruz. Bırakın savaşçı onuruyla ölelim!..”

Tarihin aynasında ayân beyan görülmüştür ki, ölümden korkmayanlar, zâlimlerin korkulu rüyâsı olur. Öldüklerinde şehit olacağına inanan insanların karşısında zâlimler silahsız kalırlar. Mazlumların ölüme gülümseyerek gitmeleri, zâlimlerin ölümünün başlangıcıdır. Mazlum insanlara zulmederek güç gösterisinde bulunanlar, kullandıkları silahın bir bumerang hâline gelebileceğini hiç hatırdan çıkarmamalıdır. Unutmamak gerekir ki; uğrunda her şeyini fedâ edecek inanmış insanları bulunan toplumlar,  yaşamaya hak kazanırlar.  Zîrâ bütün istiklâl mücâdeleleri, uğrunda ölenlerin kanıyla hayat bulmuştur/bulacaktır. Şurası âşikâr bir hakîkattir ki; inanmış insanların kalbindeki îman, bileğindeki kuvvet, yüreğindeki cesâret; ne tankla, ne de topla yıkılabilir…

Dünyada geçer akçe olan şeylerin âhirette geçmeyeceğini katiyen unutmamalıyız. Zulme teslîmiyetin zillet olduğunu hatırdan çıkarmamalıyız. Şu gerçeği de aslâ göz ardı etmemeliyiz ki, hiç bir devirde zulüm bâki olmamıştır / olmayacaktır… Ve tarih bize göstermiştir ki, her zulüm çağı mutlaka bir nur şerâresiyle aydınlanmıştır / aydınlanacaktır.

Her kışın bir baharı, her karanlık gecenin bir nehârı vardır… Her şeye rağmen, Filistinli şâirin dediği gibi;  “Bir Filistin vardı, bir Filistin gene var[9]

Ve kıyâmete kadar da vâr olacak inşaAllah…

Bunun gerçekleşmesi için de; kavlî ve fiilî duâlarımız Filistin için, Gazze için ve dünyadaki bütün mazlumlar için olmalı, İslâm kardeşliği kuvveden fiile geçirilmeli ve Ümmet-i Muhammed olarak Allah’ın ipine sımsıkı sarılmalıyız.”[10]

Selâm olsun Allah(c.c.)’ın ipine sımsıkı sarılanlara…

Selâm olsun Kudüs’e, selâm olsun Gazze’ye…

Selâm olsun sapan taşlı, zeytin gözlü gençlere…

Selâm olsun, “Ümmetin yetimleri”ne kol kanat gerenlere…

“Zafer, ümit kaynağının bir çeşmesidir.
Zafer, birçok gönüllerin birleşmesidir.

Gönülleri birleşenler! Selâm sizlere!
Uzaklarda dertleşenler! Selâm sizlere!”
[11]     

 

Ve selâm olsun, Filistin’de cihad bayrağını yükselten korkusuz yiğitlere, bilcümle şehitlere…

 *

                                                                                                                                     1 Ağustos 2006

*

                                                                                                 Dr. Mehmet GÜNEŞ

[1] İsrâ, 17/1

[2] Sezâi Karakoç; Alınyazı Saati-Kudüs

[3] Mehmet Âkif İnan, Mescîd-i Aksâ

[4] Nuri Pakdil

[5] Hucurât, 49/10

[6] Âl-i İmran, 3/4; Maide, 5/95; İbrahim, 14/47; Zümer, 39 /37; “İntikam Alıcıların En Azîz Olanı”

[7] Koca Râgıp Paşa

[8] Bakara, 2/216

[9] Mahmud Deviş, Filistinli Sevgili

[10] Âl-i İmrân, 3/103

[11] Nihâl Atsız, Yolların Sonu, Selâm, 41

REKLAM ALANI

(728x90px)

Esnek veya Sabit Ölçü Verebilirsiniz.
HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT
Yorum Yok

YASAL UYARI! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen kişiye aittir.

Sitemizde Yayınlanan Haber,Köşe Yazısı,Fotoğraf ve Videoların Telif Hakları AFŞİN MERKEZ YAYIN GURUBU'na aittir.e-mail: afsinmedyacenter@gmail.com