AFŞİN HABER MERKEZİ








BEN  DE  AFŞİNLİYİM /Harun Çitil yazdı.

BEN  DE  AFŞİNLİYİM /Harun Çitil yazdı.

1.174 views
25 Ocak 2021 - 8:15

1990’lı yılların başıydı, mayıs ayının son haftasıydı.İlçede ilkbahar bütün güzelliği ile yaşanıyordu. Caddelerin kenarındaki akasya ağaçlarının çiçek açmış, yeşille beyaz renkler birbiriyle kucaklaşıyordu. Hafif bir rüzgar esiyor, akasyaların çiçekleri genç bir kızın küpeleri gibi sallanıyordu. Bahçelerdeki kayısı, elma, armut, ayva, kiraz, erik, dut, ceviz ağaçları yeşillikte sanki birbiriyle yarışıyorlardı. Bazı evlerin balkonlarına kadar tırmanan üzüm asmalarının koruk üzümleri sanki yaprakların arasında saklanmaya çalışıyordu.Evlerin bahçelerindeki domates, biber, reyhan çitileri ve soğan, sarımsaklar maşala maşala ayrılmış bölümlerde bakımlı bir şekilde büyüyorlardı. Sokak köpekleri, neşeyle  birbirleriyle şakalaşırken kediler, onlardan korkarak kaçıyor; fırsat buldukları anda, belediyenin çöp bidonlarında telaşla yiyecek bir şeyler arıyorlardı. İlçenin güneyindeki Berit Dağları ile batısındaki Binboğa Dağları’nın doruklarında beyaz karlar, öbek öbek görünüyordu. Bahar yağmurları çokça yağdığından ilçenin güneyindeki Atlas Tepesi otlardan yemyeşil görünüyordu.

Vakit ikindi sonuydu. Atatürk Caddesi’nde insanlar telaşlı telaşlı dolaşıyorlardı. Arabalar caddedeki insanları uyarmak için zaman zaman korna çalıyordu. Sepetli motosikletler, pat pat ses çıkararak caddeden geçiyordu. Pir Ali Cami (Ulu Cami) minaresinden verilen cenaze salası motosikletin çıkardığı gürültüden dolayı anlaşılmıyordu. Herkes kimin rahmetli olduğunu  merak ediyor, birbirine bakıyordu. Dervişoğlu Deli Mustafa, her zamanki gibi saçı sakalı birbirine karışmış vaziyette, ceketinin  arka astarı ve sağ cebi dışarıda, ayağında siyah şalvarla acele acele dükkânın önünden geçti. Kendisine seslenenleri sanki duymuyordu. Açıkgöz Fahri’nin cadde üzerindeki dükkânında  birkaç müşteri çay içiyordu. Büyük oğlu Abdurrahman güler yüzüyle ayakta dolaşıyor, müşterilerle ilgileniyordu. Babası masada keyifli keyifli çayını yudumluyordu. Üç dükkanda da işler çok iyiydi. Beyaz eşyanın yanında küçük ev aletleri de satıyorlardı. Mobilya mağazasında da işler çok iyiydi. A ve B Termik Santralleri’nde çalışan işçilerin çoğunluğu, ilçede ikâmet ediyordu. Mağazalara gelen mallar kısa zamanda tükeniyordu. Yaz mevsimi yaklaştığı için düğün mevsimi de yaklaşıyordu. Malatya’dan sipariş edilen mobilyaların getirilmesi gerekiyordu ama müşteri yoğunluğundan dolayı Malatya’ya gidemiyorlardı. Malatya’dan mobilyaları getirmek için, tanıdık, güvenilir birini arıyorlardı.

Dükkanın kapısından Hilmi Bey içeri girdi. Kalabalığı görünce selam verdi. Abdurrahman, dayısını güler yüzle karşıladı, oturması için bir sandalye getirdi.

—Hoş geldin dayıcığım! Ne içersin, ne söyleyeyim?

—Çay, dedi. TEK İlkokulu’nun  müdürüydü Hilmi Bey .Uzun boylu, buğday tenli,düz saçlıydı. Her zaman temiz ve düzgün giyinirdi. Takım elbise giymeye özen gösterirdi. Az konuşur, çok dinlerdi. Öğretmen camiasında sevilen ve sayılan bir öğretmendi. Sporcu bir geçmişi vardı, gençliğinde uzun süre  futbol oynadığından, düzgün bir fizikî yapısı vardı. Çayından bir iki yudum aldıktan sonra eniştesine baktı, eniştesinin bir sıkıntısının olduğu, yüzünden belli oluyordu. Dükkândaki müşteriler, dükkândan ayrıldıktan sonra, eniştesine sordu:

—Hayrola! Bir sıkıntı, olumsuz bir durum mu var? Açıkgöz Fahri, “Allah’a şükürler olsun!…Sıkıntı yok,  işlerimiz de çok iyi… Bizimkisi dükkan telaşesi…Birçok sipariş aldık, müşteriye mal yetiştiremiyoruz. Malatya’dan mobilya getirilecek ama müşteri yoğunluğundan biz gidemiyoruz, mobilyayı getirecek kamyonu tuttuk. Sipariş listemiz hazır…Malatya’ya gönderebileceğimiz bir tanıdık arıyoruz. Cumartesi sabah erkenden gidilecek, akşama tekrar dönülecek.”

Hilmi Bey, mesajı almıştı. Eniştesini ve yeğenlerini çok severdi. Onlar da Hilmi Bey’i çok sever ve saygı gösterirlerdi. Tatil günü olduğu için “Ben gideyim Malatya’ya.” dedi. Hem eniştesi hem yeğeni Abdurrahman gülümseyerek memmuniyetlerini göstererek kendisine  teşekkür ettiler. Kamyon şoförü Arif Usta dükkana çağrıldı. Ellili yaşlarda alnı açık, esmer tenli, kel kafalı, göbekli  bir insandı. Çok neşeli hoşsohbet birine benziyordu. Yol arkadaşının  Hilmi Bey olduğunu öğrenince  çok sevindi, çünkü Hilmi Bey’i tanıyordu. İçinde bulundukları gün perşembeydi. Malatya yolu yokuşlu, inişli ,virajlı tehlikeli bir yoldu ama yolculuk mevsim için uygundu. Gündüzler uzun, geceler kısaydı. Aynı gün gidip gelecekleri için cumartesi sabah saat 6.00’da yola çıkmaya karar verdiler. Malatya’dan getirilecek eşyaların listesi, mağazanın adresi Hilmi Bey’e dosya halinde teslim edildi.

Hilmi Bey, Nasrettin Hoca’nın “Ye Kürküm Ye!” fıkrasında olduğu gibi kılık kıyafetin insanlar üzerideki etkisini iyi biliyordu. Sabahleyin erkeden kalktı, sinekkaydı tıraşını oldu. Takım elbisesine uygun gömleği ve kravatını özenle seçti. Takımı giyindi, simsiyah ayakkabıları gıcır gıcır parlıyordu. Mayıs ayı da olsa sabahları hava serin olduğu için pardösüsünü giyindi. Sipariş dosyasının olduğu siyah çantayı eline aldı, yola çıktı . Hava oldukça serindi, şafak sökmüş güneşin ilk ışıkları dağların yamaçlarına ok gibi saplanıyordu. Her taraftan buram buram kokular burnuna geliyordu. Havada hiç bulut yoktu, tabiat güzel  bir güne uyanıyordu. Dükkanın önünde Arif Ustayı beklemeye başladı. Uzaktan BMC kamyonun cazırtılı sesi duyuldu. Arif Usta tam zamanında gelmişti. Tahta kasalı eski  BMC kamyonu görünce biraz endişelendi.

Hilmi Bey kamyona bindi, selamlaştıktan ve hal hatır sorduktan sonra, Arif Usta’ya kamyonun bakımını, muayenesini, trafik sigortasını sordu. Kamyonun bakımlı olduğunu, tekerlerin yeni, muayenesinin ve trafik sigortasının tam olduğunu söyledi Arif Usta. Kamyonun deposunu aldığı avansla ağzına kadar mazotla  doldurduğunu belirti. Hilmi Bey’in endişelerini gidermek için, uzun süre otobüslerde, kamyonlarda muavinlik yaptığını, çekirdekten yetişme  kırk yıllık şoför olduğunu, neşeli bir dille anlattı. Üstelik, defalarca Malatya’ya gidip geldiğini, daha  önce de aynı mağazadan sipariş getirdiğini söyledi. Hilmi Bey duydukları karşısında rahatlamıştı.

 

Sabahın erken saati hem de tatil günü olduğu için yol da trafik çok sakindi. YİBO öğrencilerinin okulun bahçesinde top oynadıklarını gördüler. Erçene gediğine geldiklerinde karşılarında yemyeşil bir ovayla karşılaştılar. Elbistan trafiğine takılmadan yola devam ettiler. Arif Usta döş cebindeki Maltepe sigarasından bir tane daha  iştahla yaktı. Hilmi Bey’i rahatsız etmemesi için sol camı hafif indirdi. Doktor, sigarayı bırakmasını söylediği halde, sigarayı bırakamadığını, çocuklarının da  kendisine kızdıklarını ama mereti bir türlü bırakamadığını anlattı. Darıca’ya, Sivas-Malatya yol ayrımına, varmışlardı. Darıca’da kısa bir çay molası verdiler. Tahta bir masaya oturdular, iki çay söylediler. Bir vadinin içindeydiler.Çevreleri yemyeşil ağaçlarla doluydu. Kayısı ağaçlarının çokluğu dikkatlerini çekti. 

 

Durmadan konuşan Arif Usta sakinleşmişti.Hilmi Bey’e göz ucuyla bakıyor,gerçeği ona  nasıl söyleyeceğini düşünüyordu,söylemeliydi.Yalancı durumuna düşmek istemiyordu:

—Hilmi Hoca, sen bana sordun, ben her şey tamam, dedim amma bir eksiğim var, onu seninle paylaşmak istiyorum. Benim otomobil ehliyetim B, kamyon kullanmak için ağır vasıta ehliyeti E gerekiyor. Ben de B harfinin yuvarlaklarını toplu iğne ile kazıyarak E’ye dönüştürdüm. Trafik kontrolü olursa yaptığım anlaşılır diye korkuyorum. Bunu daha önce söylemediğim için kusuruma bakama!

Hilmi Bey, duydukları karşısında şaşırdı.Ehliyeti eline aldı, baktı, inceledi. Resmi belgede B harfi, E harfine dönüştürülürken resmi belgede tahribat yapılmıştı. Bu resmi belgede sahteciliğe giriyordu. Arif Ustaya, yaptığının çok yanlış ve suç olduğunu söyledi. En kısa zamanda ehliyetini kaybettiğini söyleyerek ehliyetini yenilemesini belirtti. Ayrıca ağır vasıta ehliyeti alması için trafiğe müracaat etmesini söyledi. Arif Usta, ilkokulu dışarıdan bitirdiğini, B otomobil ehliyetini torpille aldığını, ağır vasıta ehliyeti için trafiğe müracaat ettiğini, yazılı sınavlarda başarılı olamadığını, dosyasının yandığını söyledi. Malatya’ya kazasız, belasız gidip geldikten sonra, ilk işinin ehliyetini yenilemek olacağını belirtti.

Hilmi Bey düşündü, hemen hemen yolu yarı etmişlerdi. Afşin’dekiler, müşteriler mobilya vs. bekliyorlardı. Arif Usta, nakliye parasının yarısını peşin almıştı. Hilmi Bey’in ne diyecek diye ağzına bakıyordu. Her şeyi anlatıp rahatlamıştı:

—Arif Usta, yola devam edeceğiz, sorumluluk  tamamen sana ait, inşallah trafik çevirmesi olmadan Afşin’e döneriz!.. Arif Usta içten bir “İnşallah!” dedi.

Malatya yoluna düştüler, BMC  kamyon onlarca rampayı,  bağırarak homurtuyla çıkıyordu. Yol çok virajlıydı bazı kavşaklarda 1.vitese kadar düşüyordu. Kamyon inişlerde rahatlıyordu. Nihayet 1800 rakımlı Karahan Geçiti’ne varmışlardı. Kamyonu, çeşmenin yanına park ettiler. Çeşmeden gürül gürül soğuk su akıyordu. Ellerini, yüzlerini soğuk su ile yıkadılar. Arif Usta, koltuğun arkasından çıkardığı iki pet şişeyi soğuk su ile doldurdu. Bu zaman zarfında birkaç araç daha yanlarına park etmişti. Bundan sonraki yol virajlı olmasına rağmen hep inişti; kamyon inişte zorlanmayacaktı. Yol dağın ortasından geçiyor, inişte sol  taraf dağ, sağ  tarafta  ise derin bir vadi vardı. Yolun iki tarafında göz alabildiğince kayısı bahçeleri vardı. Malatya’ya yaklaştıkça büyük ve düzenli kayısı bahçeleri yer alıyordu. Malatya denince akla kayısı geliyordu çünkü Malatya Türkiye’nin kaysı deposuydu. Mağazanın önüne geldiklerinde saat 8.30 ‘du.

Mobilya mağazasının sahipleri Hilmi Bey’i ve Arif Usta’yı güler yüzle karşıladılar. Kısa bir sohbetten sonra  Hilmi Bey, sipariş listesini verdi, mobilyalar, oturma  grupları, etajerler, sehbalar, halılar, paspaslar… Kamyona yüklenmeye başladı. Yaklaşık iki saat içinde kamyon yüklenmişti. Sipariş listesi, irsaliye listesiyle karşılaştırılarak kontrol  edildi, her şey tamamdı. Arif Usta, kamyonun üzerini çadırla kapattı. Acıkmışlardı, mağaza sahibi, Hilmi Bey’e bir Adana, Arif Usat’ya  bir buçuk Adana kebabı söyledi. Yemek faslı bittikten sonra vakit geçirmeden saat 14.00’te yola çıktılar.

Arif Usta neşeyle sigarasını tüttürüyordu. Yolda trafik yoğunluğu yoktu, her şey yolundaydı. Otuz kilometre yol almışlardı. Trafik gidiş yönünde sıkılaşmaya başladı. Önce trafik kazası mı var, diye düşündüler. Ama korktukları başlarına gelmişti. Trafik çevirmesi vardı. Arif Usta’nın beti benzi attı. Ehliyetteki tahribat fark edilirse alacağı cezayı düşündü. Yaptığı hatanın büyüklüğünün farkına vardı. Adli yönden de soruşturma açılırsa ne yapacaktı! Çaresiz bir şekilde, sıranın kendilerine gelmesini beklediler. Trafik Polisi, ehliyet ve ruhsatı isteyince Hilmi Bey de kamyondan aşağıya indi. Arif Usta, içinden dualar ederek ruhsatı polise uzattı. Trafik Polisi önce kamyonun plakasına, sonra şoföre ve Hilmi Bey’e dikkatlice baktı. Hilmi Bey’in kılık kıyafetinin düzgülüğü, takım elbisesi dikkatini çekmişti. ‘’Siz ne iş yapıyorsunuz?’’ diye sordu. Hilmi Bey, Afşin’de TEK İlkokulu’nun Müdürü olduğunu, mobilyaların da  esnaf olan eniştesine ait olduğunu söyledi. Polis, elindeki ruhsatı kontrol ederken şoförün kalbi güp güp atıyordu. Polis, kafasını kaldırdı, önce şoföre, sonra Hilmi Bey’e dikkatlice baktı, biraz düşündükten sonra, ruhsatı şoföre uzattı, “Hayırlı yolculuklar.” dedi.

Arif Usta heyecanla  ruhsatı aldı, birkaç adım attıktan sonra Hilmi Bey’in koluna girdi. Sevinçle, aniden “YUTTURDUK  HOCA, YUTTURDUK HOCA!” deyince  Hilmi Bey’in uyarmasına fırsat kalmadan Trafik Polisi, “Bir dakika beyler!” hitabıyla durakladılar. Polis, söylenenleri duymuştu. Yanlarına birkaç adım  yaklaştı: “YUTMADIM, YUTMADIM, BEN DE AFŞİNLİYİM!” dedi. Sıradaki otomobile yöneldi.

Arif Usta, sevinçle direksiyonun başına geçti. Mutluluktan dişi dişine değmiyordu. Trafik Polisine minnetle baktı: “Allah’ına kurban olurum senin, Afşinli olsunda, çamurdan olsun!” diyerek gaza bastı…

*

HARUN ÇİTİL

REKLAM ALANI

(728x90px)

Esnek veya Sabit Ölçü Verebilirsiniz.
HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT
3 ADET YORUM YAPILDI

YASAL UYARI! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen kişiye aittir.
Hamit TunçOcak 25, 2021 / 12:15 pmCevapla

Sayın Hocam Harun Çitil Bey’ saygılar sunarım
; varsın edebiyat olsun da kimden olursa olsun derim
SEVGİLER

AHMET KALENDEROcak 25, 2021 / 2:12 pmCevapla

Ben Harun hocamın öğrencisiydim 1983 te halen onun öğrettiği bilgi ile doluyum.Rabbim ömrünü uzun eylesin çok muhterem bir eğitmen .öğretmen..Yillar oldu görmedim kendilerini ellerinden öpüyorum. Sizin vasıtanızla hürmetlerimi bildirir ellerinden öperim.Yazinizi okudum hocam, bahse konu olan abileri tanıyorum rahmetli olan varsa allahtan rahmet yaşayanlara sağlık dolu yıllar diliyorum.

İrfan YükselŞubat 15, 2021 / 10:40 amCevapla

Sayın hocam sevgiyle selamlıyorum 80_83 mezunu.elinizi öpmek isterim cevap verirseniz.


Sitemizde Yayınlanan Haber,Köşe Yazısı,Fotoğraf ve Videoların Telif Hakları AFŞİN MERKEZ YAYIN GURUBU'na aittir.e-mail: afsinmedyacenter@gmail.com