İl’imiz Kahramanmaraş ve İlçemiz Afşin’da kara bir gün yaşamış olduk!.. Bir öğretmen hanım efendi ve bir düzine öğrenciler hakkın rahmetine kavuşmuş oldular.
Emekli bir emniyet mensubu kişinin oğlunun kurşunlarına hedef olan masumlar, omuzlar üzerinde kabirlerine giderken, sağ kalanlarda daha yaşarken ölümün acısını tatmış oldular.
Millet, yediden yetmişe göz yaşların tutamamış, hıçkırıklar içerisinde masum, günahsız, sabi sübyanı mezara koyarken, diller lâl olmuş, kimseciklerde konuşma takati kalmamıştı.
Daha bir gün öncesinde Şanlıurfa’da elim bir felaket yaşanırken, bu defada sanki kızılca kıyamet Kahramanmaraş’ta kopmuş, ” Yandı yürekler yandı” elem dolu matemi dillerine pelesenk ederek, yürümüş olduk!..
Allah’ım bu nasıl bir musibet, bu nasıl bir vahşet idi?!.. Daha dünyalarına doymamış masumlar, bir bir dökülürken, hem anneler, hem babalar ve hemde milletimiz dökülmüş oldu!..
Hem annelerin yürekleri yandı, hem babaların yürekleri!.. Tekbir tekbir sabi sübyanın cenaze namazlarını kılanlarında yürekleri yanmış oldu!..
Kulakları çınlasın!.. Üstad Mustafa yıldızdoğan’ın, bu yanık marşını rahmetli Türkeş’in , cenazesinde okumuştu, binler, on binler yüzbinler hep bir ağızdan söylemişti.
Ozanın dediği gibi: ” Bu nasıl bir derttir, dermanı yoktur” şeklinde inlediği gibi, bizlerde milletçe ağladık, göz yaşlarımıza hakim olamadık!..
Dünya milletleri üzüldü, biz üzüldük, annelerin, babaların elemine, ızdıraplarına ortak olduk!.Hele bilhassa, benim gibi gurbette yaşayan çilekeşlerin vay haline!..
Kendi torunlarımı düşündüm, onların yerine koyarak üzüldüm ve üzüldüm!.. Yıllar önce Afşin Ulu camiinde kılınan baba ile küçük oğlunun cenazesine iştirak etmiştim. O gün annenin feryadı, çekmiş olduğu haykırış hali hazır belleğimde bir sızı olarak yerini korumaktadır. ” ” Oğlum küçüktür, korkar, onu babasının yanına gömün!” haykırışı halen kalbimin bir köşesindedir.
Bir hoca hanım hakka yürürken, üç kız çocuğu ve dört tane de mini mini sabi sübyan erkek çocukları toprağın kara bağrına düşmüş oldular!..
Cenaazeyi kıldıran hoca efendiler, cemaatten helallik istiyorlardı!.. Aslında, helallik değilde, bunlar masum, günahsız, sabi sübyan diye cemaatlere duyurmuş olacaklardı!..
Kahrolasıca yabani eller, gözler, intikam duyguları fırsat kollamakta, gözlemektedir!.. Daha bir kaç gün İstanbul’da şehit edilen bir öğretmen daha unutulmadan bu defada Kahramanmaraş’ı, Kahramanmaraş’lıyı eritti, bitirdi, annelerin, babaların ocaklarına ateş düşürdü!..
Buradan haykırıyorum!.. Anneler, babalar ne olur yavrularınıza sahip çıkınız!.. Çünkü, hüzün bulutları etrafımızda kol gezmektedir. Sapkın diziler, imrendirici filmler, yürüyüşler, teşvikler, çirkin propagandalar neslimizin yoluna tuzak kurmuş yavrularımızı beklemektedir..
Hem siz sakının, hem tüm gençlik sakınsın, hemde yeni yetme çağında olan delikanlılığa adım atmak üzere olan yavrularımız!.. Din, iman ve İslam düşmanları her an pençelerini atmak üzereler!.. Allah aşkına bunlara fırsat vermeyelim!..
Netice olarak;
Milletçe, topyekün uyanık olmalıyız!.. Etrafımızda bir hayli it kopuk sürüsü dolaşmaktadır!.. Bunların dilleri zehirli, kalpleri zakkum dolu, kalpleri intikam hırsıyla gezmektedirler!..
Bunların emel ve arzuları dine, imana ve neslimize kin ve husumettir. Onun içindir ki, ” Yandı yürekler yandı ” türküsünü çığırmadan başımızın çaresine düşelim.,
El birliği yapalım, gönülleri birleştirelim!.. Sokaklarda yürüyen azıtmışlara, azgınlara bakmadan yolumuza devam edelim!.. Çünkü,bizim bizden başka dostumuz bulunmamaktadır,.
Dolayısıyla, küçük yaşta vefat eden çocuklarımıza rahmet diliyor, muallim hanıma Allah’tan mağfiret temenni ediyorum!. Ruhları şad, mekanları cennet olsun!.. Annelerine, babalarına sabır temenni ediyorum. Selam ve dua ile…
*
Şerafettin Özdemir
