İlçemizde çok sayıda tarihi taş ve toprak ev bulunmaktadır. Bunların bazıları 06 Şubattaki asrın felaketi Kahramanmaraş depremlerinde yıkıldı. Geri kalanlarda yavaş yavaş yıkılıp betonarme yapılara yerini bırakıyor.
Taş evlerin her taşında, her tahtasında, her karesinde yaşanmışlık var. Ne sevgiler, ne hikâyeler, ne güzellikler, ne hüzünler…
Hele de kapıyı araladığında hafif bir is kokusu gelir buruna. Sobanın sıcaklığı da yayılır etrafa. Çay kaynar lokur lokur. Kazandaki sütle birlikte.
Kömbeler kızarmış kömbeler…
Eski kışlar daha çetindi. Dışarıdan buz kesmiş halde içeri girildiğinde tarhana çorbası buram buram kokardı. Köşede asılı isli lamba da loş bir ışık yayardı etrafa.
Koyu sohbetler olurdu. Saz çalınır söylenirdi (çığırılırdı) türkü… Maniler dilden dile dolaşırdı.
Toprak ve taş evler ısıtırdı insanın içini… Samimiyet, kardeşlik, paylaşma, dayanışma, sevgi ve saygı vardı elbet.
Ya çocuklar, uzun kış günlerinde toplanır evlerde elelepenek oynardı. ‘Elelepenek elden düşen topanak, topanağın yarısı bit pirenin karısı iğne getir, iplik getir, çek şunu çıkar şunu. Daha ne oyunlar.
Göçmen sobasındaki patatesler “puuufff” diye ses çıkararak belli ederdi piştiğini. Patateslerin sobadan çıktığı anda sıcak sıcak yemesinin tadı da başkaydı. Hele de yufkanın içine bırakılan patateslerin üzerine pul biber ve tuz atıp dürüm yapıp yemesi.
Kışın karlı ve fırtınalı havalarda elektrik kesilirdi çoğu zaman. Bu elektrik kesintilerinde göçmen sobasından çıkan yalımların duvarlara ve tavana çizdiği çeşitli şekiller daha da belirginleşirdi.
Yağan karın ağırlığından dolayı toprak evlerin merteklerinden çatır çatır ses gelirdi. Sanki evin damı çökecek gibi. Dama çıkıp yığılan karları kar küreği ile aşağıya atılmaya başlanırdı.
Toprak ve taş evler artık betonarme yapılara bıraktı yerini.
Tarihin tozlu raflarında eskimiş kitaplar gibi…
*
MEHMET GÖREN
